De laatste Levano

Ze bekeek me met haar betraande en verbaasde ogen. Dat verzwakte én versterkte haar uitdagende aantrek-kelijkheid. Zij riep met gesmoorde stem:

״Kijkt u toch niet zo! U ontkleedt me.”

Opeens was er niets meer in me van de jonge Levano en ook het gezicht van de Asmodee in de spiegel kon ik me niet meer herinneren. De oude Levano, de wan-trouwende eenzame rijkaard was weer volledig in ere hersteld. Had haar onderbewustzijn te vroeg gesproken ? Had dit meisje besloten de maitresse te worden van de miljoenen van Gideon Levano?

Ik wendde mijn blik van haar af, liep naar het venster, keek weer eens over die Blaak, óók een trede van de tred-molen. Zag opeens Sara naast me op de achterbank van mijn auto. Samen op weg naar Parijs, waar zij een con-ferentie stenografisch zou verslaan. Sara voor de recep-tionist van het hotel, hooglijk verbaasd, dat ik twee ka-mers bestelde. Was madame dan niet madame? Nee, ma-dame was niet madame Levano. Sara van Colrnar, geheel verward en blozend naar boven met de lift.

Ik keerde mij om en keek in het heden. Naar de sex-bomb, die het beeld van mijn Sara moest trachten te overmeesteren.

״U ontkleden?”

״Ja... net als alle mannen!”

Dit meisje was gevaarlijk en volgde een bijzondere strijdmethode. Maar weer alleen staand, een man in een mannenwereld, die vol is van gevechten om geld, trok mij de strijd met een vrouw weer aan. Kom, oud jong hart.

״Mejuffrouw, hoe is uw naam?”

271