De laatste Levano

Ze stapte opeens stevig voort, bezield door deze tekst. Achter haar rug om keek ik naar Menachem. Ook hij glimlachte op een speciale manier, die mij ergens buiten ging sluiten. Ook hij citeerde uit Nehemia:

״Ook ik \׳eide te dier tijd tot het volk: Een iegeljk vernachte met %ijn jongen binnen Jeruzalem: Opdat %ij ons des nachts ter wacht %ijn, en des daags aan het werk. Voorts noch ik, noch mijne broederen, noch mijne jongelingen, noch de mannen van de wacht die achter mij waren, wij trokken onge kleederen niet uit: Een iegelijk had cjjn geweer en waterP

Ik wist het nu, Menachem had mij buiten gesloten.

״Een iegelijk had zijn geweer en water.”

Gideon Levano, de rijke galoeth-jood, had geen ge-weer en hij dronk wijn...

Voordat Sara de trap naar de machine besteeg, om-helsde ze Menachem. Toen trad ze op mij toe, keek mij diep in de ogen, omdat ik zei:

״Jaarringen kan men pas tellen als de boom geveld is, Sara.”

״Een goed houtvester kijkt naar de kruin, meneer Levano.”

Ik moest glimlachen en aanvaardde mijn lot te oud te zijn, ondanks een goede gezondheid en een heftig ver-langen. Zij kuste mij op beide wangen en snelde toen de trap op. Toonde tweeëntwintig jaren in plaats van twee-enveertig.

Lang wuifden wij het toestel na. Ik deed het als een vermoeide oude man. Opzettelijk, om de Faust in mij te treiteren.

268