De laatste Levano

Met uiterste inspanning beheerste ik een opkomende driftbui. Zou die losbarsten, dan zou de opgekropte ellende van jaren vrijkomen in al haar oncontroleerbare explosieve kracht. Langzaam trok ik aan mijn sigaar, vooral langzaam en bedachtzaam, kalm blijven, kalm, kalm...

Sara nam onwillekeurig gehoorzaam plaats op de rand van de bergère tegenover mij.

״Heb ik gefaald, Sara?”

Ze antwoordde niet, keek naar de grond, de handen gevouwen.

״De schuld van Gideon Levano, dat heb je gedacht,” ging ik voort.

״Nee, onze schuld, onze schuld. Waarom was ik er niet? Waarom moest ik uitgerekend mijn hospita naar huis brengen,” antwoordde zij. Maar haar zelfbeschul-diging klonk zwak.

״Alleen mijn schuld, Sara. Ik heb dat ergens zwak-zinnige vrouwtje niet tegengehouden. Desnoods met geweld.”

Maar Sara hield hardnekkig vol:

״Onze schuld. Ze was ziek, dat wist ik alleen. Ze had al maanden pijn, maar verzweeg het voor u.”

״Laten we niet zo wanhopig doen. Ze was sterk ge-noeg om dit avontuur te beginnen. Een door en door ziek mens verlaat zijn veilige woning niet.”

Sara keek mij aan. Koel vorsend, een beetje hoogmoe-dig, alsof we elkander voor het eerst hadden ontmoet.

״Ik heb te veel keren de dood in aantocht gezien, meneer Levano. Ik zag hem ook bij mevrouw Da Fon-seca. Een vrouw, ontsnapt uit de vernietigingskampen, kan men over de dood niets wijsmaken.”

263