De laatste Levano

pen-Moos, moppen-Bram, moppen-David, met hun sinaasappelkarretjes. Dan forse jonge joden, een scherp geschoren baard omlijstte het gezicht als een open oor-logshelm, de stenguns onder de arm. Zoem... zoem... zoem. Een, twee! Een, twee!! Ze haalden moppen-Moos en moppen-Bram en moppen-David in en sleur-den ze in hun midden. En moppen-Moos vertelde gein-tjes met handgebaren, over zijn gebrek aan moed voor de goiim, waar hij bang voor was. Over de rebbe en de kippesoep op vrijdagavond. De Menachems en de Joabs lachten niet, pakten hem krachtig bij de schouders, schudden hem door elkaar. Zijn kleren vielen af. Naakt slofte moppen-Moos. Een, twee! Een, twee!! Een, twee!!! Zoem... zoem... zoem. Moppen-Moos mar-cheerde. Een Benaja raakte hem aan. Hij was gekleed. Een Josua raakte hem aan. Hij was gewapend. Een Avrohom schreeuwde hem harde bevelen toe. Hij was getraind. Een, twee! Een, twee!! Een, twee!!! Zoem... zoem... zoem. Onweerstaanbaar marcheerde het regi-ment. En onweerstaanbaar maar toch vrouwelijk en liefelijk marcheerden Sara en Channah en Tamar en Abisag. En mijn Channah stond op een boomloos veld. De duisternis viel Prikkeldraadomheiningen rezen op uit de grond. Een lichtflits schoot door de nacht. Ver-lichtte mijn Channah, die haar hand ophief met het stukje kleizeep. Naakt, niet getraind, ongewapend. Een, twee! Een, twee!! Een, twee!!! Zoem... zoem... zoem.

De slaap verloste mij van deze verschrikking...

Maandags vertrok Menachem naar Wageningen. Een vreemde, moedige man, die op zijn vijfenveertigste jaar nog veeteelt studeerde om meer voor Israël te kunnen

261