De laatste Levano

bed. Ik voelde, dat zij graag wilde, dat Menachem en ik eens alleen zouden zijn. Wilde zij dat ik ook eens andere Joden zou leren kennen dan mezelf? Of wist zij door intuïtie dat mannen in het bijzijn van een vrouw nooit vertrouwelijk met elkaar worden?

Toen wij dan samen waren, liet Menachem mij met lang in het ongewisse.

״Meneer Levano, het is vervelend, maar ik moet het u zeggen. Sara gaat terug naar Israël.”

Hoewel een lichte huivering langs mijn rug trok, bleef ik voor mijn gesprekspartner onbewogen. Weer mis. Sara had dus heel gewoon nuchtere beweegredenen gehad en dat kaartje met mevrouw Sara Levano-van Colmar was dus de grootste onzin geweest.

״Waarom vertelt uw zuster mij dat niet zelf?”

״Ze durft niet. Ze zegt, dat u in die paar maanden dat ze uw huishouding leidt, aan het veranderen bent. Dat u misschien nu prettiger leeft.”

״Dat heeft ze goed gezien. Maar waarom vertrekt ze zo plotseling?”

״Haar dochter Ruth is opgeroepen voor het leger.”

״Heeft Sara een bijna volwassen dochter?”

״Ze ziet er wel jeugdig uit, meneer Levano, maar ze wordt toch tweeënveertig,” zei hij een beetje geamu-seerd.

״Zo, zo, zo.” Deze domme gemeenplaats was het enige wat ik kon uitstoten, terwijl ik mijn gedachten probeerde te ordenen.

Het speet me bijzonder, dat ik wegens de sabbat niet rookte, ik had dan mijn verlegenheid kunnen verbergen achter een forse trek en het kwasi-diepzinnige beschou-wen van de askegel van mijn sigaar. Nu kon ik slechts

²5¹