De laatste Levano

noot ik er opnieuw van. Zo werd gestoofde snoek, koffie. Een biologisch wonder.

Ik kwam tot de conclusie, dat de folterende eenzaam-heid verdwenen was, wanneer ik mijn woonkamer be-trad. Dan zat Sara te lezen of beter gezegd, lag te lezen. Haar benen had ze opgetrokken op de driezitsbank dwars voor het vuur. De theewagen stond gereed, een klein lichtje in het antieke mat-biscuit porseleinen com-foortje hield de thee warm. Schaaltjes met snoep vond mijn dochter van Zion vanzelfsprekend, want voor Gideon Levano stonden naast zijn stoel op zijn rook-tafeltje sigaren gereed. Mijn kranten en tijdschriften lagen op het tafeltje voor het vuur, alle schemerlampen brandden.

Een innige gezelligheid heerste na zeventien jaar weer in mijn woonkamer.

Ook mijn getrouwe Anna, Carolien en Jopie had Sara in haar zorgen betrokken. In hun zitkamer waren nieuwe schemerlampen gezet, moderne gordijnen op-gehangen, een nieuw vloerkleed gelegd en een paar voor-treffelijke reprodukties hingen aan de muren. De wat ouderwetse haardfauteuiltjes waren vervangen door een bank en twee bergères. De radio moest zijn en mijn doodsvijand, de televisie, naast zich dulden. Ook hun slaapkamers had Sara laten opknappen, zeer tot hun tevredenheid. Na al deze maatregelen had Sara haar er-kenning en hun gehoorzaamheid afgedwongen, waar-voor ik uiteindelijk de tamelijk hoge rekening te betalen had, maar als ik aan de dreigende revoltes uit het ver-leden dacht, leek mij deze rust niet te duur gekocht.

Jopie was bepaald schuchter geworden en ik wist niet of dat was veroorzaakt door het open graf van

246