De laatste Levano

legde lang, ook met haar broer Menachem en eindelijk stemde 2e voor onbepaalde tijd toe. De enige voor-waarde die 2e stelde was, dat er een ander uit Israël haar plaats bij de bank 20u mogen innemen. Sara was overdreven vaderlandslievend.

Mijn huishouding werd door haar op kosjere en ortho-doxe basis geplaatst. Voor Anna-Carolien-Jopie was dat even een kittelig, geheim2innig vooruit2icht, maar toen bleek dat het hoofd2akelijk een kwestie van andere leve-ranciers en verschillend vaatwerk was, aanvaardden 2ij het met een spottend glimlachje.

Nu brandden er vrijdagavond de sabbatkaarsen en ik werd dringend ver20cht niet meer na het begin van de sabbat thuis te komen en ook 2aterdags niet meer naar de bank te gaan. Een forse poging om mij er toe te brengen op sabbat naar de sjoel te gaan, mislukte.

Toch, met een vrome vrouw in huis, werd ik tot deel-neming gedwongen. Ik opende de sabbat met 2egen-spreuken, vulde de qidush beker met wijn en reikte hem Sara. Ik brak het brood en gaf haar een stukje, gedoopt in 20ut. Ik 20ng met haar samen het dankgebed en ik sloot de sabbat met een gebed en doofde de kaars in de Havdoloh-bus. De prikkelende geur van de kruid-nagelen riep dan altijd een weemoedige herinnering op. Ik dacht dan aan Channah en aan het huis van groot-moeder Judith.

Een 2eer grote tegemoetkoming in mijn ogen was het dragen van een 2wart kapje bij het bidden. Ik deed het, na een vleiend verzoek van Sara en toen ik toestemde dacht ik nog wel een week respijt te hebben, maar Sara toverde het kapje onmiddellijk uit haar tas. Ik kon toen niet anders doen dan het opzetten. Extase van Sara. Het

244