De laatste Levano

״Gideon, je kunt een vrouw, die je verdenkt van moord, geen herberg blijven geven. Je zult mij steeds tersluiks observeren en ik zal dat terdege voelen. Je zult naar mijn handen kijken, want daarmede is de moord gebeurd. Altijd geschieden moorden met de handen... wurgen, stelen, schieten, slaan... tabletten op een nachtkastje gereed leggen... altijd met de handen. En ik zal er dan zelf naar gaan kijken, Gideon, ik zal weer zien hoe mijn vingers trilden toen ik de tube neerlegde. Ik zal weer zien of de regie van het drama met deze handen goed was gedaan... het zakje dragees vlak bij hem... de tube verder weg, maar toch zo, dat wanneer Joab zich in bed half zou oprichten en zoeken, hij de tube zou grijpen. En ik zal ook mijn wijsvinger weer zien, die het bedlampje doofde.”

Ze stond nu roerloos naar de grond te kijken. Ik be-greep haar. Dit was haar bekentenis.

Wat ik nu verder vroeg, vanuit de kamerhoek waar-heen ik als het ware was gevlucht, waren details zonder nut.

״Wat heb je tegenover de Officier gezegd, Reina?”

״Het lampje was aan. Joab had dus de vrije keus. Daarom moest hij mij vrijlaten.”

״Heeft een zwakzinnige ooit vrije keus? Moeten deze mensen niet altijd ten goede worden bewaakt?”

״Ik heb mijn beweegredenen uitvoerig verklaard. Aan jou en in het openbaar en ik ben in het openbaar dank-baar geweest voor Joabs verlossing. Ik heb geen spijt en ik zal geen boete doen. Ik drijf nu verder. Wrakhout. Hopelijk word ik spoedig opgevist en verbrand... had ik maar de moed om mezelf iets aan te doen.”

״Blijf hier, Reina, geborgen.” Het was het antwoord van de schatrijke, oude man.

240