De laatste Levano

naar haar voeten en ik zag zwarte, platte viltlaarsjes. Ze keek me kalm aan en zei:

״Ik ga nu, Gideon.”

״Waarheen?” vroeg ik stupide, maar dat kwam om-dat ik nog niet helemaal wakker was.

״Weg... ik dank je voor alles, Gideon, en ik stap nu uit je leven. De rimpels vervloeien en het watertje wordt weer vlak en rustiek.”

Altijd dat dichterlijke, de dochter van Avrohom uit Salamanca, maar toch ook altijd heel diep verborgen, scherp venijn.

״Waarheen, Reina?” Nu was er geen stupiditeit meer in mijn vraagtoon om iets doms en onmogelijks, waar-tegen het nuchtere bankiersinstinct in verzet kwam.

״Weet ik niet, maar weg. Ik heb nog wat spaargeld, nu wij al die maanden op jouw zak hebben geteerd.”

״Jullie waren mijn gasten, mijn vereerde gasten.”

״Daarvoor heb ik je bedankt, Gideon.”

Tk sprong op, torende hoog boven ditgebogen, kreupe-le wezentje. Ik werd driftig en even beheerste ik mij niet.

״Wat wil je? Van de straat worden opgeraapt als een clochard of in het gunstigste geval toilet juffrouw in een goedkope cafetaria?”

״Dat laatste. Daarvoor ben ik als jong meisje bang geweest. Dat wist de aartsengel, die mijn leven heeft ge-richt in opdracht van het Opperwezen. Nu is de tijd ge-komen, ik ben bereid.”

Was dit fatalisme? Of was dit goed gespeelde komedie, want op zo’n betoog tegen een oude schatrijke man, past maar één antwoord. Wilde zij dit antwoord in plaats van een stilzwijgend blijven? Maar als dit alles be-dacht was, speelde zij het uitzonderlijk goed.

239