De laatste Levano

genade. Neem plaats, eet en drink en deel in mijn vreugde.”

Zo sprak een kindskind van Avrohom Lopez Suasso, de schriftgeleerde uit Salamanca.

Een vacuüm tussen eeuwen was in mijn huis.

De avond was mild. Het regende zacht. Reina was op haar kamer. Sara werd met de hospita, de echtgenoot en het ‘Geschirr’ naar Rotterdam gereden. Zij hadden nog wel bij mij gedineerd en ik had de indruk, dat vooral meneer de echtgenoot het een aangenaam dagje uit ge-vonden had. Hij had bijzonder genoten van de sherry voor de maaltijd en de afterdinner sigaar. Het leven gaat verder, niet waar? Ik verwachtte Sara niet terug voor elf uur. Ze zou beslist nog even moeten blijven om wat na te praten en thee te drinken. Bijzondere dagen eindigen moeilijk.

Ik zat dus alleen bij mijn haard en na al die drukte vond ik mijn eenzaamheid prettig en ik had het vreemde gevoel, dat ik alleen zijn niet meer missen kon. Ik bla-derde wat in tijdschriften en zag de bijeengegaarde cala-miteiten uit heel de wereld en omdat het er zoveel waren en zo bizar en enorm, maakten ze geen indruk meer. De aanrijding vorige maand van een klein meisje door een fietser in ons park had veel meer indruk op mij gemaakt dan één van deze volgroeide narigheden ooit zou kun-nen doen.

Ik moet over een odyssee door het oerwoud zijn in-gedut, want ik schrok wakker door een lichte aanraking van een hand.

Reina Da Fonseca stond naast me. Ze droeg een hoed en had een plastic regenjas aan. Onwillekeurig keek ik

238