De laatste Levano

die niet vergeten wil wat joodse rechtsgeleerden en ad-vocaten voor onze moraal betekend hebben.”

״Mag ik uw komst beschouwen als het einde van uw onderzoek?

״Ja, meneer Levano. Ons beider gevoelens zeggen, dat mevrouw niet onschuldig is, maar een wettig en overtuigend bewijs kan ik niet construeren.”

״Ons beider gevoelens, meneer de Officier?”

״Ja, meneer Levano. Ik durf zelfs beweren, dat voor uw gevoel het woord wetenschap beter op zijn plaats is.”

״Dat woord is te sterk, meneer de Officier.”

״Dan nemen wij afscheid met het woord vermoeden. Een onmogelijk te bewijzen vermoeden.”

Mat glimlachend drukten wij elkander de hand. Om de antieke vorm van ons gesprek.

Thuis was de tafel gedekt met grote schalen belegde broodjes en rijen koffiekoppen. Net de kantine bij de bank. Begraven maakt hongerig, dat wil tenminste het volksgebruik. Mijn Anna kon dit begrafenismaal niet hebben voorbereid, dus zocht ik naar de hulpvaardigen. Het waren de buurvrouwen. Al die jaren had ik alleen maar mijn hoed voor hen afgenomen en mijn groet ge-mompeld en nu opeens liepen ze bedrijvig in het zwart in mijn huis rond. Ik begroette hen met een handdruk en een glimlach en zij glimlachten breed terug. Zij zijn knap en dat was bijzonder prettig na een begrafenis met baardige mannen onder hoge hoeden.

Sara was ontsteld. Gejaagd fluisterde zij mij toe, dat zij kosjere broodjes in dichtgelode zakjes had besteld en dat haar hospita uit Rotterdam zou komen met die broodjes en kosjer vaatwerk voor koffie en thee, zodat