De laatste Levano

ogen. En ik wist, dat 2e aan schijndood gedacht had. Eerst wilde ik haar begrijpend toeknikken, maar de aanblik van haar jeugd weerhield mij. Waarom een jong ding de stuipen op het lijf jagen? Ik heb je onder con-trole, duivelse inborst.

De leider van de begrafenis gaf mij een wenk. Ik moest danken voor de belangstelling. Toen ik 20 rond-keek, viel het mij op, dat toch nog veel mensen de ceremonie hadden bij gewoond. Waren er dan nog oude vrienden of kennissen van Joab in leven? Was mijn ge-dachte, alleen achter Joabs baar te moeten gaan een waanidee of had Sara ook de2e menigte georganiseerd? Terwijl ik de aanwe2igen bedankte, viel mijn blik op een heer in donkere kleding. Hij was de Officier van Justitie. Waarom was hij hier? Wilde hij uit Reina’s reacties bouwstoffen putten voor 2ijn requisitoir?

De weduwe verliet als eerste de dodenakker. Sara van Colmar begeleidde haar. Waar had ik dit beeld meer ge-2ien? De2e kleine, in rouwsluiers gehulde figuur, onder de oksel gesteund door het andere 2warte we2en, Sara, die samen wegschuifelden alsof 2ij in leem of drijfzand waren terechtgekomen. Ik herinnerde mij, in tientallen filmjournaals had ik dit ge2ien. Wij volgden. Sommige mannen 2eer beheerst gehaast, mijn Anna-Carolien-Jopie, een drieluik, wiegende. Anna’s machtige wel-doorvoedheid als middenstuk.

Bij het dodenhuis, waar de auto’s geparkeerd stonden, trad de Officier op mij toe. Hij 2ei:

״Wat u dacht, is het niet, meneer Levano.”

״Wist u wat ik dacht, meneer de Officier?”

״Ja, u kennende, wist ik wat u dacht. Maar ik ben hier niet ambtshalve. Ik ben gekomen als Nederlands jurist,

²34