De laatste Levano

bijna onmerkbaar. Ik kreeg een kleine schok of was het de vreugdevolle herkenning van een geestverwant...? Menachem van Colmar was niet vroom. Sara had ge-jokt. Wie was deze Menachem? Sara had mij verteld, dat hij in Nederland veeteelt wilde studeren. Terwijl de rabbijn geroutineerd een gebed naar het einde joeg, be-keek ik Menachem. Hij had een gedrongen, stoere ge-stalte, zeer breed in de schouders, zodat hij kleiner leek dan hij was. Onder de rand van zijn hoed was zijn grij-zend haar te zien. Zijn wenkbrauwen waren zwart en zwaar, zijn neus breed en recht, de mond welgevormd maar vastberaden en een weinig sensueel. Menachems ogen waren staalgrijs en zij maakten van hem een vrou-wenjager.

Waarom had Sara hem uitgenodigd? Wilde zij, dat wij elkander zouden ontmoeten? Als zij plannen had om mevrouw Levano te worden, wilde zij dan alvast een stukje van de misjpoge tonen? Of had Menachem van Colmar subtiele opdrachten om voor een of ander doel geld aan mij te vragen of te lenen? Ik vond het ver-velend dat zelfs op een begraafplaats mijn ingeboren bankiersachterdocht mij niet verliet. Ik dwong mijzelf tot andere gedachten door mijn huispersoneel te ob-serveren.

Anna, mijn keukenmeid, keek met de blik van een examinator naar de mannen die bezig waren de kist in de groeve te laten zakken. Deze blik had ik meer gezien. Het was op een namiddag na een zeer bezige ochtend, waarbij mijn lunch was ingeschoten. Ik kwam hongerig thuis en liep naar de keuken. Vroeg Anna om iets voor mij klaar te maken, dat ik zo mee naar mijn werkkamer kon nemen. In een ommezien bakte zij twee eieren voor

232