De laatste Levano

Achter hem was het Niets. Vroeger zegden arme wees-j ongens Kaddish, dan gaf men iets aan het weeshuis en ieder jaar op de sterfdag werd Kaddish gezegd, Kaddish gekocht. Weer geld, geld. Maar waren er nog wees-jongens?

Langzaam ging mijn hand naar het gebedenboek. Deze ijzige Alphonse de Villeneuve had een invloed op me, waartegen ik mij niet verzetten kon. En mij er weer niets van aan trekkend of het al of niet gebruik of geoor-loofd was, zegde ik Kaddish voor Joab Da Fonseca.

Toen ik in de hall kwam, was Alphonse vertrokken. Er lag een kaartje met de woorden: ״Het is toch beter, dat wij niet wandelen. Ik heb mr. Van Tolbert getelefo-neerd. Hij komt overmorgen om de verdediging van mevrouw Da Fonseca met je te bespreken. Ik begreep dat je nu te geëmotioneerd was om dit zelf te doen. Wel-terusten. Alphonse de Villeneuve.”

Ik voelde me alsof hij me in het gezicht had geslagen. Ik had nog geen rechtskundige bijstand ingeroepen. Hoe wist hij dat? Of voorkwam hij door zijn ingrijpen, dat ik een verkeerde strafpleiter zou kiezen? Kleinzielig vergaf ik mijzelf mijn verzuim en stelde mijn geweten gerust met een wrange glimlach om zijn juiste keuze.

En daar liep hij nu achter de baar van Joab, innig overtuigd dat de christen Alphonse de Villeneuve be-hoorde te gaan achter de baar van een doodgemartelde man uit het volk van Josua van Nazareth, en zo iets van de zonde op zich kon nemen.

David Katz was ook gekomen, omdat hij gisteravond toevallig was langs gereden om zijn vrouw te vertonen. Sara had zelfs niet de moeite genomen om mij te vragen of ik hem ontvangen wilde. Er was een dode in huis en

230