De laatste Levano

Toen ik m’n ogen weer opende, stond Jopie op de drempel, in een zwart japonnetje, als een strak vlies om haar lichaam. Op haar hoge naaldhakken was ze nog slanker, nog welgevormder, nog uitdagender. Ze stond er bij als een filmster uit een weekblaadje. Enige secon-den keken wij elkander aan. Ze zag, dat ik haar taxeerde en verwachtte mijn tuimeling. Maar ze wist niet, dat ik er niet overheen kon komen, dat ze zo op een goedkoop filmsterretje leek en dat ze Jopie heette. Misschien had ze overwonnen als Agnes of Marcelle. Toen, de hemel zij dank, werd er gescheld. Driemaal. Met gelijke tijds-duur. Militair. Sara van Colmar was terug...

En Sara had zich ontwikkeld tot een goede secretaresse en bijna evenaarde ze Enny Karsten. De gebeurtenissen verliepen als een uitstekend geregisseerde revue. Nadat de gerechtsdokter het zijne had gedaan en het stoffelijk overschot had vrijgegeven, kwamen een uur daarna de heren van de Taharoh. Ik ontving hen in de hall. Ze groetten niet. Dat is geen gebruik. Ze stelden zich niet voor, de leden van dit college blijven ongenoemd. Ik ging hen voor naar de sterfkamer en wees zwijgend naar de deur. En zwijgend betraden zij de kamer om Joab te wassen en te kleden in het witte doodshemd en ter ruste te leggen in een streng eenvoudige, withouten kist, samen met de zakjes aarde uit Kanaan. Zo was het reeds duizenden jaren, zo zal het altijd zijn. Zo was het ook toen grootvader Gideon stierf...

...dezelfde mannen van nu. Baardig. Eenvoudige en aristocratische gezichten. Ook toen een zwijgend bin-nentreden, geen groet, geen naam. Maar ik kende de

216