De laatste Levano

״Jopie, wat bezielt je? Er is een dode in huis, zei je daarnet.”

״Maar wij leven. Goddank.”

Ze rekte zich behaaglijk uit, draaide zich half om, zodat ik nog duidelijker haar slanke benen en vormen moest zien. Ze glimlachte als een snol. Ik keek niet meer en brak dat wrede fluistergesprek af. Ik betrad opge-wonden mijn werkkamer, maar ik constateerde dat ik nog niet tot de onzijdigen behoorde. Even verlangde ik naar Thea. Of was het naar dat Jopie?

Ik drentelde op en neer en dacht na over het duivelse tussen hemel en aarde. Dat boven een dode lag, dat een oude vrouw was weggevoerd, verdacht van moord en dat tegen dit decor een bloedwarme, jonge meid haar spel wilde spelen. Uit behaagzucht, met op de achter-grond het verlangen naar weelde, die ze nooit zou kun-nen betalen met haar handenarbeid of het loon van haar echtgenoot.

Ik opende het antieke likeurkeldertje en schonk mij-zelf een glas cognac in. Ik stak een sigaret op. Gideon Levano deed dingen, die hij bijna nooit deed.

Ik wroette in mijn onderbewustzijn naar de beweeg-redenen. Was het de afweer van het leven tegen de dood? Of had het vlees van deze hetaere de oude man zo ge-prikkeld, dat hij langzaam aan begon te paraderen voor dit wij Ij e?

Ik nam plaats in mijn bergère, het glas in de linkerhand, de sigaret trilde tussen wijs- en middenvinger van de rechter. Ik sloot mijn ogen, klemde mijn kaken opeen, terwijl ik diep ademhaalde. Als een vrouw een man zo kan opwinden, is hij nog goed gezond, constateerde ik grimmig en tevreden.

215