De laatste Levano

Haar zeer besliste toon viel mij op. Het klonk alsof Joab volgens een onherroepelijk bevel gestorven was. Ik nam plaats aan mijn schrijftafel, steunde het hoofd in de handen. Ik was werkelijk geheel van streek. Maar toch wist ik nog niet precies waarom.

״Waarom deed je dat? Waarom deed je dat, Reina?”

Volkomen rustig vertelde zij:

״Ik heb het Opperwezen om een beslissing gevraagd. Een zakje dragees en een tube tabletten heb ik op het nachtkastje gelegd. De dragees vlak bij hem, de tabletten zover mogelijk weg. Hij nam de tabletten.”

״En de dragees?” vroeg ik, terwijl ik voelde dat mijn vraag niets ter zake deed.

״Die zijn er nog. Ik veronderstel, dat je nu de dokter en misschien de politie zult roepen.”

״Hoe kon je het doen? Hoe kon je het doen? Dit... dit is...”

״Geen moord, Gideon. Het is iets dat de wet niet kent. Het heet liefde voor het allerliefste, dat men be-zeten heeft. Het allerdierbaarste, dat men pijn en leed en afgrijselijkheden wil besparen. Sinds de Hitlerpogrom heb ik nooit meer gebeden, Gideon, maar vanmorgen toen ik Joab ingeslapen vond, heb ik God zachtjes toe-gezongen.”

Ik belde de dokter. Mijn wijsvinger trilde zo, dat ik tweemaal opnieuw het nummer moest draaien. Hij be-loofde onmiddellijk te komen. Toen volgde ik Reina naar boven.

Joab lag er vredig. Niets in dat gezicht wees meer op waanzin. Reina had het laken opgetrokken en op de borst dubbelgevouwen. Zijn armen waren langs zijn lichaam gestrekt. De handruggen naar boven.

208