De laatste Levano

Ze sloot haar ogen en hield het glas ter hoogte van haar mond. Haar gezicht leek waskleurig geworden, rondom de oogleden waren blauwe schaduwen, groeven naar de mond, het fijne neusje dun, de jukbeenderen sta-ken wat uit. En ik zag rimpels, ontelbare rimpels aan de slapen, de hals, onder het kinnetje. Zo wachtte zij op mijn dronk.

״Op de gezondheid van het Sefardise kind, dat op dit moment ergens wordt geboren.”

Zij zuchtte diep en antwoordde: ״Amen.”

Toen dronk ze. De ogen hield ze nog steeds gesloten.

Daarna zaten we lange tijd te staren in de vlammen. Dronken onze wijn met kleine teugen. Zo nu en dan aten we iets van de schaaltjes.

In de loop van de avond werd de stemming wat beter. Wij causeerden over vroeger, over toneel en film van vroeger, over reizen van vroeger, over familie en ken-nissen van vroeger. Niets van ons heden bespraken wij. En daarmede werd het bedtijd. De fles bourgogne was leeg. Op de schaaltjes was niet veel meer over. Reina stond op.

״Ik wil nu proberen te slapen, Gideon. Mag ik gaan?”

״Reina toch, je kunt doen en laten wat je wilt, hier in dit huis.”

״Werkelijk?”

״Wat een vraag,” zei ik met goed gespeelde veront-waardiging. Zulk soort dialogen zijn altijd gewrongen.

Zij reikte mij de hand en glimlachte. Er was nu een blos op haar wangen gekomen en dat verheugde mij oprecht.

״Nacht Reina en maak je geen zorgen. Misschien is er ergens redding voor Joab. Die gaan we zoeken, morgen beginnen wij.”

206