De laatste Levano

verlegenheid door naar de askegel van mijn sigaar te staren. Reina sprak verder:

״Het mesjoggehuis! In een park meeschuifelen met andere geesteszieken, misschien in een dwangbuis of in een bijzondere cel, als hij weer eens een aanval krijgt en nooit meer er uit, altijd en altijd waanzinnigen om zich heen. Tot zijn levenseinde. Misschien tot honderd jaar.”

Ze sloot haar ogen, zuchtte diep, liet het haakwerkje rusten op haar schoot. Tranen rolden langs haar oude, vale wangen, zo triest, zo troosteloos. En daartegen mijn lachwekkende poging om feest te vieren, om gezellig te doen.

״Kom Reina, we geven ons niet gewonnen. De meest beroemde professor hier, of in het buitenland gaan we raadplegen, want dat heeft de Voorzienigheid mij ge-laten, geld, geld en Hij deed het met een doel.”

״Je bent te goed, Gideon. Kom, vergeten we het voor vanavond. Zal ik de wijn inschenken?”

״Nee. Dat doe ik zelf, maar misschien wil jij wat kaas klaarmaken.”

Toen ze terugkwam uit de keuken, droeg ze een dien-blad vol kleine schaaltjes met hartige hapjes.

״Kijk eens, wat ik georganiseerd heb. Wist je beslist niet, dat er zoveel in je huis was,” zei ze een beetje ver-wijtend.

״Nee, dat wist ik niet. Ik geloof, dat mijn meisjes er goed van leven.”

Ik was werkelijk een beetje beduusd.

״Dat heb je altijd in een rijk weduwnaarshuis. Je moet weer gauw een huishoudster nemen, Gideon.”

״Misschien wordt het dan nog erger.”

204