De laatste Levano

״Ik was even in het ouderlijk huis, Gideon. Altijd als vader een goede sigaar opstak, moesten wij allemaal even opsnuiven en hem prijzen om zijn kennis van tabak. Dan genoot hij dubbel.”

Toen pakte zij haar handwerkje, dat ze had meege-bracht en begon wat jachtig te haken. Ik leunde zo be-haaglijk mogelijk in mijn stoel en rookte met aandacht. Vóór alles wilde ik een rustige sfeer trachten te scheppen om dit ongelukkige vrouwtje.

״Heb je prettig gewinkeld, Reina?”

״Dat kan niet, Gideon. Dat is voor mij nooit mogelijk. Altijd is er op de achtergrond de zorg om Joab. Altijd haast, haast om weer thuis te zijn. Je ziet, op een kwade dag is het toch te laat.”

״Heb je wat voor Joab gekocht?”

״Ja, wat snoeperij. Daar is-ie dol op. Ik heb ’s nachts wel eens moeite met hem gehad. Hij wou met alle ge-weid iets lekkers hebben. Daarom leg ik nu elke avond wat op zijn nachttafeltje en ’s morgens is het altijd op.”

״Maakt hij je nu niet meer wakker?”

״Nee. Ik probeer door te slapen, maar dat lukt maar zelden. Soms lig ik uren te tobben, dan neem ik maar een slaaptabletje, anders houd ik het niet vol.”

״Het zal toch beter zijn, Reina, als Joab nu wordt op-genomen. Ook beter voor jou.”

״Misschien voor mij, maar voor hem? Wat een lot, wat een einde. Een der grootste strafpleiters, met het vooruitzicht om tot rechter te worden benoemd. Zijn ideaal! Rechter. En God schenkt hem het mesjoggehuis. Wat hebben wij gedaan, Gideon? Wat hebben wij ge-daan?”

Ik zweeg, want ik wist geen antwoord. Verborg mijn

203