De laatste Levano

van het Opperwezen,” betoogde ik in de trant van Al-phonse.

״Brusselse kant aan het doodshemd, Gideon?” vroeg zij sarcastisch.

״Wat heeft het voor zin, Reina, jezelf steeds de gard te geven.”

Ze tuurde in de vlammen. Knabbelde wat drageetjes uit haar St. Nicolaaspakket. Toen stond ze op om naar boven te gaan en om te zien naar Joab. Ik nam een paar bijzonder kostbare wijnglazen uit de verlichte vitrine. Ik zocht naar een glazendoek. Een mens kan een vreemde-ling in zijn eigen woning zijn, want ik vond er geen. Ik haalde een fles rode bourgogne uit mijn kleine wijn-kelder en plaatste hem naast de schoorsteen om te cham-breren. Overal ontstak ik licht, in de hall, in mijn werk-kamer, in de keuken, het trappehuis, de buitenlichten. Ik had een uitzonderlijke behoefte aan licht.

Toen kwam Reina terug. Zij vond de glazendoek on-middellijk op zijn plaats in de keuken. Ze keek verward naar al dat licht.

״Waar licht is, is vreugde, Reina.”

Ze knikte. Het leek wat onverschillig. Toen we weer tegenover elkander zaten, gaf ze mij een pakje.

״Van Sinterklaas, Gideon. Als dank voor alles. Dat is zoveel, dat het bedankt kan worden met iets gerings.”

Ik glimlachte, want ik begreep haar. Er zijn dingen in het leven, waarvoor geen geschenk te vinden is.

Het pakje bevatte een kistje dure sigaren. Onmiddel-lijk stak ik er een op. Ze vroeg mij te mogen opsnuiven. Ik reikte haar de sigaar, die ze even onder de neus heen en wxer bewoog. Glimlachend gaf ze mij de sigaar terug en zei:

202