De laatste Levano

Zijne Hoogwaardige Excellentie zuchtte diep en keek mij aan en zei op autoritaire toon:

Mijn״ jezuïetenopleiding faalt tegenover deze logica. Is dit soms ook een familiekwaal, Gideon Levano?”

״Blijkbaar wel,” antwoordde ik schuldbewust en boog het hoofd.

״Dit kind zal niet lijden vanwege zijn erfelijke be-lasting. En kom jij eens bij me, Adam niet waar?”

״Adam Levano. Ik ben zeven jaar. Ik ga over.”

Adam sprak gedecideerd.

״Wel, wel. Jij weet nu al dat je over gaat? Leer je zo goed?”

,Ja.”

״Nee, je leert niet goed, want je hebt niet geleerd met twee woorden te spreken.”

״Ik leer wel goed. Ik ben de beste van de klas.” Adam stampvoette.

״Ho, ho, kom jij eens bij me, jongetje. Mag jij stamp-voeten voor Sinterklaas?”

״Uw paard stampt toch ook, anders is het een nep-paard,” zei Adam fel.

״Neppaard? Adam, Adam, waar leer jij zulke on-nederlandse woorden? En mijn paard is van het edelste ras uit de stallen van Ibn Leib Ben Sjikkr. Ik geloof, dat ik voor stoute Adam de zak voor de dag moet halen. Zwarte Piet vertoon uw weelde voor mijn aangezicht.”

״Jawel monseigneur.”

Het kamermeisje stapte uitdagend met een zak voor de bisschop. Hij glimlachte haar toe en likte langs zijn toneelsnor. Het meisje snoof van pret.

״Meid toch,” siste de keukenmeid op de achtergrond.

״Geen interrupties alstublieft,” gebood St. Nicolaas

198