De laatste Levano

״Ja Sjinkerkaas,” lispelde Elsje en vlijde haar wang tegen mijn hand.

״En is ons lieve Elsje altijd gehoorzaam en lief tegen haar broers?”

״Ja Sjinkerkaas.”

״Maar ik heb gehoord, dat Elsa geen griesmeelpud-ding wil eten. Is dat zo en waarom niet?”

Els durfde niet te antwoorden. Kleine tranen kwamen op in haar ogen. Ik wierp mij voor de bisschop.

״Monseigneur, dat is een familiekwaal. Ik lust ook geen griesmeelpudding.”

״Dat is heel ernstig Gideon Levano. U gaat uw kin-deren voor op een slecht pad. Griesmeelpudding is een bron van kracht en fantasie. Heel wat beter dan de be-schuitjes met Rocquefort, die u als dessert verzwelgt. Ik veroordeel u tot een jaar lang griesmeelpudding Gideon Levano, zonder bessesap. En denk er aan, ik hoor alles, ik zie alles, ik ruik alles. Volgend jaar de zak in. En daar hebben wij geloof ik Mordechai.”

״Jawel Sinterklaas. Ik ben Mordechai Levano.”

״Zo, zo. Ik heb gehoord, dat Mordechai het hele jaar zoet is geweest. Daarom mag hij mij iets vragen.”

״Bent u rijk, Sinterklaas?”

״Rijk? Sinterklaas rijk, welnee m’n jongen. Sinter-klaas moet het hele jaar alsmaar lieve, arme meisjes helpen.”

״En al die cadeaus dan?

״Welke cadeaus?”

״Nou, die u ons gaat geven.”

״Dat weet ik nog helemaal niet, Mordechai.”

״Ik ben toch zoet geweest,” riep Mordechai veront-waardigd.