De laatste Levano

wie haar de bewaking had opgedragen en zij vertelde, dat de dokter haar had gebeld en met de verpleging be-last. Ik verliet de kamer en telefoneerde mijn huisdokter. Hij wasniett huis, maar zijn assistente zou zorgdragen, dat hij zo spoedig mogelijk zou komen. In een niet al te beste stemming nam ik plaats in mijn werkkamer bij het open haardvuur. Ik zat nauwelijks of mijn drie verzorg-sters kwamen binnen. Hun gezichten straalden. Uit-bundig werd ik bedankt voor de inhoud van de St. Nico-laaspakketten, die Sara had gekocht en samengesteld. Jopie was het meest opgewonden. Zij stak mij met glinsterende ogen een hand toe, de rug gestrekt, de schouders wat achteruit, de buik naar voren. Zo staan de vrouwen afgebeeld op middeleeuwse schilderijen. Ze knipoogde toen ze zei:

״Echt fijn, hoe weet u dat nou allemaal van een vrouw?”

״Het is goed, het is goed, meisjes. Blij dat alles naar jullie zin is. Het is altijd moeilijk voor een man om iets voor een vrouw te kopen.”

Sara had blijkbaar haar vrouwelijke wensen in deze pakketten uitgedroomd, en niet goedkoop, want Jopie riep:

״Nou, maar u heb een reuze smaak.”

Het werd gezegd op een toon van, dat smaakt naar meer. Zij gaf het niet op. Zij wilde het liefje van de hoofdman worden. Maar wat moet een bejaarde hoofd-man met een liefje en dat bovendien nog Jopie heet?

Carolien serveerde mij snel een glas sherry en zo, bij mijn haardvuur, wachtte ik op de dokter en Reina Da Fonseca...

194