De laatste Levano

Het waren mijn keukenmeid en de twee kamermeisjes. Rondkijkend zag ik drie groepjes koffers. Zij zouden dus hun eigen weg gaan.

״Rustig, rustig.” Ik betrapte me weer op een gemeen-plaats.

״Het lag er in, meneer Levano,” zei Carolien nuchter.

״’t Is rot maar dat kén zo niet,” viel jopie gedecideerd bij.

״Wat is er gebeurd? Jullie zien er alle drie kerngezond uit. Dus zo ernstig zal het niet zijn.”

Ik begon onmerkbaar aan de hysterie te wrikken.

״Da’s stom geluk, dat u ons niet alle drie hardstikke dood in de keuken vindt. Komt-ie ineens in de keuken, schreeuwt: vreten, vreten voor barak tien, vreten, nou direct, het is vrede. Ik docht dat me hart stilstond. Daarom dee ik niks as kijke en toen greep-ie het grote vleesmes van de tafel...”

״Nee, nou niet overdrijven, Anna, het was het aard-appelmesje,” onderbrak Carolien.

״Een mes is een mes,” ruziede mijn keukenmeid.

״Tüürlijk,” viel Jopie haar bij.

״En toen?” drong ik aan.

״Nou toen... ik holle hè rond de tafel en hij achter me an. En overal graaide hij wat weg en stak het in zijn mond of in zijn zak. Al de gerookte zalm voor het voort je hebt-ie opgevrete. Maak je iets lekkers voor de Sinterklaas, maar ik gaat... ik blijf niet in een huis met een gevaarlijke gek.”

״Zij gille hè,” begon Jopie haar claus, ״zij gille, ik heb nog nooit zo hore gille en wij met z’n tweeën grepen hem.”

Rustig als altijd viel Carolien haar in de rede.

¹9¹