De laatste Levano

Onmiddellijk als men de ogen sluit, doemen er beel-den en gedachten op uit het microarchief. Slechts de ogen dicht en men is absoluut alleen met zijn innerlijk. Eenzamer kan niet. Het duurde maar kort dit keer, ik dommelde in en droomde niet. Ik werd wakker doordat Kees de deur van de auto opende en zei:

״We zijn er, meneer I.evano.”

Ik stapte uit, rekte mij even uit de behaaglijke dommel-sfeer en keek verbaasd op naar de gevel van het Rijks-museum.

״Wat is dat nou, Kees?”

״Volgt u mij maar, meneer Levano.”

Ik volgde gedwee. Hij haalde omstandig zijn porte-monnaie uit zijn achterzak, betaalde met breed gebaar. Toen stapte hij terzij om zijn patroon als eerste het tourniquet te laten passeren. Daarna fluisterde hij een suppoost iets in het oor en de man, bedrijvig en opge-wekt door deze onderbreking van zijn dagelijkse ver-veling, leidde ons door een paar zalen. En voor een schilderij hield hij stil, wees en schreed waardig verder. Ik keek. Ik stond voor ‘Oude vrouw in gebed’ van Ni-colaes Maes. Snel draaide ik me om, maar Kees was er niet meer. Ik staarde. Ging zitten, tuurde en tuurde. Daar op dat schilderij leefde een eenzame zoals ik. Maar een berustende, tevreden eenzame, die zich volkomen had overgegeven. Die was opgegaan en zich genesteld had vlak bij de troon van het Opperwezen. Deze oude vrouw bad met een innigheid, die zeer zeldzaam moet zijn. Zij dankte voor het brood en de vis en de drank. Zij dankte voor het schone tafellinnen en de stoel waarop zij mocht zitten. Zij dankte voor het kleine, begerige poesje, dat haar vliedende leven deelde en opfleurde. Zij

189