De laatste Levano

״Meneer Levano, ik dank u namens dat kleine jonge-tje uit Libië, dat voor zijn ogen zijn ouders zag slachten in hun kelderwoning.”

״Ik heb u toch verzocht geen kindertragedies te ex-ploiteren, mevrouw Van Colmar?”

״De mesjoelach is soms ongehoorzaam, omdat hij zo menselijk is, meneer Levano.”

Ik drentelde door mijn kantoor. Ze bleef weer stram militair wachten op mijn toestemming om te vertrekken. Ik vroeg:

״Hebt u uw pakket al ontvangen?”

״Dank u. Ik zal het laten bezorgen bij het Leger des Heils.”

״Waarom?”

״Ik heb liever wat met Chanoeka.”

Ik ging voor haar staan. Ik was bijna een hoofd groter dan Sara. Daarom moest ze naar mij opkijken. Ze deed het liefelijk, maar als een vrouw naar een man opkijkt lijkt dat altijd zo. En ze glimlachte. Ik zag haar blanke tanden schemeren tussen haar iets geopende lippen. En ik keek man-onwillekeurig naar haar en-cceur, maar zij hield haar stenogrambloc er voor. Toen glimlachte ik en zij bloosde. En zij verliet mijn kantoor.

Vlak voor de gedecreteerde half-uurpauze daalde Pan af naar de keuken. Hij werd gevolgd door zijn knechten. Dat zijn een onderdirecteur, de eerste secretaris en de personeelschef.

De oppermoeke stond aangetreden met de serveer-sters en begroette mij. Ik schreed langs de tafeltjes met koffiekoppen in gelid. Model. Twee suikerklontjes links, het lepeltje rechts. De kofhetanks glansden, de

184