De laatste Levano

Ze wilde mij niet horen.

״Iedere dag zijn er kleine pogroms. Zij staan niet in de kranten. Zij worden niet omgeroepen in de radio-nieuwsberichten. Altijd zijn er slachtoffers in het Midden-Oosten.”

״Ik geloof u wel, mevrouw, maar dit land waarin ik woon, waar ik meer dan mijn brood verdien, heeft recht op mijn giften.”

״Ik betwist geen recht. Ik vraag slechts voorrang, meneer Levano. Nog tien jaar en dan zullen wij gestold zijn tot een volk.”

Ik moest naar haar blijven kijken. Ze was nu opge-wonden. Een blos had haar wangen gekleurd. Haar mond, nu ontspannen, was verleidelijk en welgevormd. Tjonge, wat was m’n Sara van Colmar nu een knappe vrouw. Ik werd nieuwsgierig.

״Wie bent u eigenlijk, mevrouw?”

״Nu de mesjoelach.” Zij glimlachte door haar tranen heen.

״De mesjoelach is een man.”

״Kan een vrouw geen gezondene zijn? Of het gewe-ten? Maar goed, ik ben opofferend en ik ben tevreden voor u de procuratiehoudster van de mesjoelach te zijn.”

״Wilt u dat blijven zo lang u aan mijn firma verbon-den is?”

״Nee, meneer Levano, de mesjoelach reist sneller dan het licht. Hij is overal ter wereld binnen enkele seconden. Wanneer u mij een gift voor Israël schenkt, is hij op hetzelfde moment vertrokken naar een andere aarze-lende rijkaard.”

״Mijn principe geef ik niet prijs, mevrouw, maar stuur aan een instelling van uw keuze in Eretz ook tien mille.”

183