De laatste Levano

groten. Lechajim. Ik belde om Sara van Colmar. Ze kwam bijna onmiddellijk.

״Mevrouw, laat tien mille overboeken op de rekening van drie weldadigheidsinstellingen. Denkt u aan de drie godsdiensten.”

״Tienduizend samen?”

״Voor ieder tien, mevrouw.”

Er kwam een misprijzende trek om haar mond, maar zij noteerde met de verminkte hand; het martelnummer op de linkerarm kon ik dit keer niet zien. Toen keek zij op. Haar ogen vonkten even.

״Waarom schenkt u dit bedrag van dertigduizend niet aan Israël?” vroeg ze scherp.

״Omdat ik voorlopig nog zelf mijn giften bestem.”

Ze deed alsof ze mijn antwoord niet hoorde en ver-volgde:

״Dit rijke land kan dit soort giften best missen. Bij ons schreeuwen honderden instellingen om steun. Waarom wilt u het geld niet aan een kindertehuis in Eretz schenken?”

״Mevrouw, het is een slechte gewoonte geworden, kinderen te misbruiken om te bedelen. Ook hier in dit land. Men behoeft mij niet te wijzen op mijn plicht als rijke man, en stuur alsjeblieft geen bleekneuzen of ra-chitiskinderen op mij af.”

Ze bleef me onverzettelijk aankijken. De donkere ogen in het Egyptische gezicht begonnen te glinsteren. Ze huilde bescheiden.

״Wat weet u van bleekneuzen en rachitis? Wat weet u van ouderloze kinderen, kampkinderen?”

״Mevrouw, wij leven in 1959. Veertien jaar na het openbreken van de concentratiekampen.”

182