De laatste Levano

Ik nam weer plaats en keek in het vuur en antwoordde:

״Vreemde dingen beleeft een mens. Het joodse ge-loof is gericht op leven en een christen moet mij daarop wijzen.” Ik hief mijn glas op om hem toe te drinken en vervolgde:

״Lechajim Alphonse.”

״Dat betekent?”

״Op het leven.”

Wij dronken en knikten elkander toe. Wij waren twee werkelijke vrienden gebleven. Toen kwam Martha weer binnen met een schaal patisserietjes. Alphonse stond op om haar toe te drinken.

״Lechajim.”

״Dat zei de oude heer Bonnetmaker ook altijd. Lechajim. Op het leven.”

Ze lachte hem toe, zette de schaal op tafel, boog het hoofd, zodat hij haar even kussen kon op het voor-hoofd. Lechajim. Twee oerdegelijke gelovige Neder-landers hadden mij de les gelezen.

Lechajim. Ik moest er steeds aan denken, nu het St. Nicolaas geworden was en ik voor het eerst in mijn leven mijn hand minder zwaar liet drukken op het huis Gideon Levano & Zonen. Ik had opdracht gegeven een half uur ochtendpauze te houden. Aan ieder lid van het personeel zou een stuk boterletter bij zijn koffie worden geserveerd en om vijf uur zou iedereen een St. Nicolaas-pakket mee naar huis nemen.

Op het leven. Ik heb nu reeds opdrachten gegeven voor honderden kerstpakketten.

Op het leven. Met Kerstmis wilde ik de tantièmes ver-hogen en het firma-aandeel in de pensioenpremies ver-

181