De laatste Levano

Martha schudde meewarig het hoofd. Haar breipen-nen tikten sneller.

״Je hebt ons jargon goed onthouden, Martha,” zei ik.

״’n Kunsjt,” riep zij lachend. ״Jarenlang heb ik joodse vriendinnetjes gehad, tot de oorlog toe.”

Alphonse leunde achterover, hij had zijn tegenzet ge-daan. Nu schoof ik weer naar voren om het slagveld te overzien.

״Jullie willen zeker nog koffie,” zei Martha en legde haar breiwerk op het schaaktafeltje. De pennen ver-schoven Alphonses toren A 1.

״Wat doe je nou?” riep hij geïrriteerd. ״Je verschuift mijn kasteel.”

Zij keek over haar schouder en antwoordde:

״Ook ^,n zorg.”

Ik schoot in de lach. Een bevrijdende lach na een lange sombere tijd. Het deed mij goed, ik voelde iets van vroeger in mij terugkomen. Ik zei:

״Alphonse, ik geloof dat je een jiddisje vrouw hebt.”

״Het zou een grote eer zijn een vrouw te hebben uit het volk van onze Moeder Gods,” zei hij wat plechtig.

״En jij moest het een leven lang doen met een Vikings-dochter, een goie,” riep Martha.

Zij had uitbundige pret en morste bijna koffie, toen ze haar man zijn kopje reikte. Alphonse kon niet ant-woorden. Deze ervaren rechter kon blijkbaar niet op tegen zijn gevatte vrouw. Zij ging weer zitten, nam haar breiwerk op en stootte opnieuw toren A 1 van zijn plaats.

״Wie wint?” vroeg ze.

״Wie wint, wie wint. Hoe kan dat nou na twee zetten?” antwoordde Alphonse nog steeds geïrriteerd.

176