De laatste Levano

Alphonse strekte even de rug, maar zakte direct weer terug in zijn denkershouding.

״Gideon, drink je koffie uit. Kouwe koffie is niks en snoep nou eens. Je zult wel niet veel lekkers hebben ge-had de laatste tijd. Maimen kopen nooit snoep voor zich zelf.”

״Nou, nou, ik snoep heus wel eens wat.”

״Wat dan?”

״Nou, wel eens likeurbonbons.”

״Voor bij je koffie?’

״Nee natuurlijk. Voor bij de koffie koop ik soms wat cake of gemberbolus.”

״Ah, gemberbolus, dat is lekker. Gideon, vroeger had je een joodse bakker in de Leeuwenstraat. Daar moest ik voor moeder gemberbolus halen en dan kreeg ik een stuk boterkoek toe. Ze hadden een bakblik vol kleine puntige stukjes voor de kinderen en dan kwam die dikke bakkersvrouw vanachter de toonbank geschom-meld:

״Van wie ben jij een dochter?”

En dan antwoordde ik:

״Van Montcourt” en dan riep ze naar achteren:

״Levie, kom es voor de gein, daar is een shiqsie van Montcourt.”

Dan kwam bakker Levie met zijn handen nog vol deeg plichtsgetrouw kijken.

״Wat een sjatse ponempie niet?” zei de bakkersvrouw dan. En bakker Levie:

״Geef haar een extra stukkie vanwege de kowed dat Montcourt onze bolussen laat halen.”

״Ja, ja, Gideon, wat een gezellige mensen. Wat een intens levende buurt.”