De laatste Levano

wilden, wij vochten voor ons leven. De grootste werd bijna vertrapt, wij gooiden de fietsen op hem, zodat hij niet overeind kon komen, met zijn tweeën grepen wij die andere en terwijl David zijn armen achter zijn rug trok, sloeg ik met harde geoefende slagen. Hij viel als een blok, bewusteloos.

״Weg nu, weg jij, vlucht. Pak een fiets.”

״En jij? Ik verdom het alleen,” hijgde Katz.

״Weg. Als je leven je lief is. Gescheiden hebben wij nog een kans. Ik zie wel,” riep ik. Hoewel ik geen hoop had op een goede afloop.

David Katz greep een fiets. Sprong er op en spurtte weg met zijn koffertje. Ieder voor zich en God voor ons allen.

De grootste kwam wat bij, krabbelde overeind en kwam op mij af en toen werd de mens beest. Dat als een gorilla op mij afkomen deed het. Wij grepen elkander meedogenloos, rollend door de modder, sloegen elkan-der met vuisten in het gezicht, grepen naar de kelen. Ik was sterker en beter geoefend, kwam boven, zat schrij-lings op zijn buik. Bloed stroomde uit mijn neus. Ik zag zijn ploertengezicht, zijn hatende ogen en in mij was alleen nog maar moordlust.

Ik geep een steen, dat smoel zou ik tot pap slaan, al wat mij was aangedaan, alle vernederingen, berovingen, hoon, alles zou ik tot bloederige pap slaan. Ik sloeg.

״God Allemachtig. Help, help,” gilde hij.

Ik sloeg weer. Mijn tanden op elkaar, diep adem-halend.

״God Allemachtig. Help, help.” Hij zag de slachter in mijn ogen.

Hij begon te huilen, te bloeden uit neus en mond, lag

171