De laatste Levano

״Ik heb ook niet te klagen, Gideon, een prachtige groothandel in elektronische artikelen en een vrouw en een lieve dochter. Ik sta in een goed blaadje bij Onze Lieve Heer.”

Ik stapte uit en zei plichtmatig:

״Het was heel prettig je ontmoet te hebben, David. Wanneer je vrouw terug is, komen jullie mij dan eens bezoeken. Ik wil graag met haar kennis maken.”

״Doen we, doen we beslist. Ik bel je direct op.”

Hij was opgetogen. Ik wuifde met de hand, sloot het portier van zijn auto, hij gaf vol gas en schoot weg in de duisternis.

En in die duisternis bleef ik in mijn tuin staan. 20 duister was ook de avond geweest, toen ik vluchten moest uit mijn derde onderduikadres in een klein dorp in Noordholland, waar ook Katz verborgen zat. Mijn gastheer had korte metten met ons gemaakt...

...״Weg jullie. De politie is in aantocht.”

״De burgemeester is toch goed?” zei ik verbaasd.

״Was goed,” snauwde hij.

״Waar moeten wij heen,” riep Katz.

״Ken niet verdommen. D’r uit, ik heb een gezin.”

״Zeg dan tenminste waar iemand woont, die ons ver-der helpt.”

״Ik ken niemand.” Hij loog. Opeens durfde hij niet meer, luisterde voortdurend angstig aan het raam of hij iets hoorde op de weg.

Wij pakten ons vluchtkoffertje. Hij ging ons voor door de donkere keuken. Wij stonden buiten in de kille duistere avond. Vóór ons moesten de weiden liggen.

168