De laatste Levano

hebben ook zoveel beleefd. Wil je met mij meegaan en een glas drinken?”

Ik aarzelde even. Ik aarzel altijd voor uitnodigingen sinds de oorlog. Ik geloof, dat ik ook wat mensenschuw ben geworden.

״Ik breng je thuis,” drong hij aan. Er was een onder-toon van gespannen verwachting in zijn stem.

״Graag David. Ik zal mijn chauffeur naar huis sturen.”

Zij wandelden mee naar Kees, die wachtte op het Lange Voorhout. Ik houd niet van voorrijden. Opge-wekt liep David vooruit naar zijn auto, het meisje trip-pelde naast me op haar naaldhakjes, keek zo nu en dan naar mij op, dan glimlachte ze wat verlegen.

Snel reed David ons naar zijn flat in Scheveningen en nadat Ada hem goedenacht had gekust en mij een ferme hand had gegeven, zat ik in een moderne ongemakke-lijke fauteuil bij een smeedijzeren tafeltje, ingelegd met tegels. David Katz reed bedrijvig een barwagentje voor en ik kon kiezen uit zijn rijdend drankwinkeltje. Ik koos whiskysoda. Daarna nam hij ook plaats in een soort kom op pootjes.

״Dat is lang geleden, Gideon, heel lang geleden.”

״Zeventien jaar, David.”

״En hoe... hoe is het voor jou afgelopen?”

״Alles verloren, David, behalve mijn geld. Dat is weer meer geworden.”

Hij nam een slok whisky. Hij dronk uit beleefdheid dezelfde drank mee. Terwijl hij zijn glas neerzette, zei hij:

״Ik ook.”

״Maar deze dochter?”

״Is het kind uit mijn onderduik.”

164