De laatste Levano

getroffen dan ik vermoedde en mijn ijdelheid wilde toe-geven. Ik kocht een plaats voor een toneelvoorstelling. Na jaren betrad ik weer die gezellige schouwburg aan het Korte Voorhout. Om de slangenkuil te zien, die Dylan Thomas hoorbaar en zichtbaar maakte in de kro-niek ‘Onder het melkwoud’. Hoe lang was ik hier niet geweest? Meer dan twintig jaar geleden, want Channah en ik gingen hoogst zelden naar Den Haag om toneel te zien. Onze oude schouwburg in Rotterdam was ons lief. Ik volgde het stuk met meer dan gewone aandacht. Toen het pauze was, realiseerde ik mij dat heel mijn huidige leven bewusteloos was, een vreemde aangename ge-waarwording.

In de hall bij de trap dronk ik een kopje koffie. Men keek naar mij van vele zijden. Nieuwsgierig met ffuiste-ringen achter de hand, blijkbaar kennen vele mensen mij en ik hen niet.

Een man drong zich door de volte. Achter hem volgde een meisje van omstreeks zestien jaren, hij kwam naar mij toe met uitgestoken hand.

״Dag Gideon, kerel hoe gaat het?”

Ik herkende David Katz en ik vond dat prettig.

״Tjonge, David, dat is een verrassing na zoveel jaren.”

״En dit is mijn dochter Ada. Druk mijn gawwer de hand, kind,” zei hij.

Zij bloosde en reikte mij de hand. Het was een knap meisje, een sierlijke brunette met donkere vrolijke ogen. Wij causeerden wat over het toneelstuk tot het einde van de pauze. Na afloop van de voorstelling wachtte hij mij op bij een van de uitgangen.

״Gelukkig, de goeie,” zei hij. ״Gideon, onder het tweede gedeelte moest ik steeds aan je denken. Wij

¹63