De laatste Levano

rond zijn hals had geknoopt. Zij keek mij hulpeloos aan. Ik knikte haar bemoedigend toe. Zij glimlachte mat.

״Wanneer zal ons huisje klaar zijn, Gideon? En heb-ben je mensen al iets teruggevonden van ons ver-mogentje?” vroeg ze.

Er was niets teruggevonden. De smeerlappen, die zij vertrouwd hadden, bezaten bijna niets. Hadden in de oorlogsjaren met het hun toevertrouwde geld zwart gehandeld en alles verbrast, in de vaste overtuiging, dat Joab en Reina nooit zouden terugkeren. En bovendien, na veertien jaren nog procederen over malversaties, waarin de wet nooit had voorzien? Recht is recht, maar het is beter, soms grof onrecht te aanvaarden. Ik loog een dure leugen, ik ben vermogend genoeg daarvoor.

״Wij hebben al een aardig kapitaaltje teruggevonden, Reina.”

Het deed haar goed. Zij legde haar hand op die van Joab en zei:

״Wij zullen het weer goed krijgen, Joab. Een eigen huis en wat geld voor de oude dag.”

״Ik wil vreten,” riep Joab ongeduldig, ״vreten, veel vreten. Vannacht sluipen wij naar de keuken. Wij steken de koks overhoop en roven alles, roven, roven, roven.”

Ik beduidde Reina te zwijgen. Ik had gemerkt dat Joab dan ook zweeg. Jopie verwisselde de borden. Ik schonk een glas rode wijn in. Carolien serveerde jonge haantjes. De schotel stond nog niet op tafel of Joab gristte er een weg en trok het ruw uit elkaar. De meisjes keken geschrokken toe. Ik gaf een stille wenk en zij verheten snel de kamer.

Hij at als een beest. In een ommezien had hij het haantje verslonden, strekte zijn benen onderuit, stak

158