De laatste Levano

Sara bleek hardnekkig. Waarom? Wilde zij die afvallige eens tonen wat joods was? Wilde zij mij weer terug-voeren naar het geloof der vaderen? Of moest aan de ‘misjpoge’ eens getoond worden, hoe goed die flinke Sara wel kon opschieten met haar patroon? Hij kwam zelfs bij haar thuis.

״Ik wil uw gast niet zijn. Ik wil nog steeds graag ken-nis maken met uw broer en als zijn orthodoxie hem ver-biedt bij mij te eten, dan blijft er niets anders over dan hem een glas kosjere wijn te schenken.”

Mijn stem klonk blijkbaar verbitterd. Sara leek ver-slagen. Zij tuurde naar de grond, haar kinnetje trilde, het stenogrambloc hield zij tegen haar buik. Ik zag weer duidelijk de verminking van haar hand en het blauwe martelnummer op haar arm. Vreemd, om die pijnigingen had zij misschien nooit gehuild, maar nu deed zij het wel om mijn wat harde antwoord.

״Wij meenden het goed met u,” stamelde zij.

״Ben ik in een stadium gekomen, dat men het goed met mij moet gaan menen?”

״Ja, meneer Levano, ja.” Haar stem klonk nu opge-wonden, bijna opgetogen, ״ja, u sluit zich af. U komt nergens. Nooit hoor ik dat u naar de schouwburg bent geweest of naar een bioscoop en een rekening van uw boekhandelaar heb ik nog niet gezien sinds ik hier ben en men heeft mij verteld, dat u in jaren niet naar het buitenland bent geweest.”

Ik stond op. Begon door mijn kantoor te drentelen. Ik drentel veel tegenwoordig. Haar woorden waren een requisitoir. Was ik zo ver weg? Was ik een levend lijk? Ik ging voor het venster staan. Tuurde over de Blaak. Ik tuur te veel over die Blaak. Mijn wereld was werkelijk