De laatste Levano

Ik stopte mijn oren dicht. Tuurde over het grauwe land in de grauwe oktoberdag. Eenzaam, Gideon Levano, eenzaam! Inge! Ennv! zoem, zoem, weg, weg. Thea!! zoem, zoem, Thea!!! Allen zijn uit mijn leven gestapt. Allen! En Joab? En Reina? Betekenen niets. Een niet te scheiden paar leven hun leven en laten er niemand in toe. Niemand, niemand, niemand is er meer in mijn leven. Zoem, zoem, zoem.

Ik keerde mij om. Kees wachtte eerbiedig. Zijn hand op de deurkruk. Hij glimlachte.

״’t Is triest, maar mooi, meneer Levano,” zei hij. ״En straks als het voorjaar komt dan zult u eens wat zien. Vooral ^,s morgens als de zon even op is en de nevels op-trekken. Als de vogels beginnen te zingen en dan moet u dat tere groen eens zien. Dan leeft men, meneer Levano. Och, die winter is gauw om. Dat is maar even.”

Ik knikte alsof ik hem begreep. Zei automatisch:

״Wij zullen verder gaan, Kees.”

״Waar wil meneer heen? Amsterdam?”

Ik antwoordde niets en hij wachtte maar steeds ge-duldig. Hij zou uren wachten desnoods, want hij kent zijn bizarre patroon. Hij kent hem door en door. Mijn chauffeur is gelukkig getrouwd, zijn kinderen zijn op-passend en werken zich op naar een hogere stand en als hij straks thuis komt in de kleine woning bij de poort van mijn bezitting, krijgt hij een warme kop koilie met een snee koek. En hij leest gretig de verslagen over de voetbalwedstrijden en leeft mee met de prijswinnaars van de toto en hij neuriet de tophit mee, die uit de radio schalt en besluit zijn dag in zijn armstoel voor de tele-visie. Weer met een kop koffie en een snee koek en een

149