De laatste Levano

״Wetten moeten zich aanpassen. Hoeveel wetten-stelsels zijn er al geweest, mevrouw?”

״En hoeveel volken zijn er geweest, meneer Levano, en welk volk bleef? Met zijn wet, door zijn wet?” vroeg■ zij ijzig.

Ik drentelde door mijn kantoor. Haar redenering was zuiver en toch wilde ik hem niet aanvaarden, maar ik kon niet snel genoeg denken om te kunnen antwoorden. Daarom vluchtte ik in een gemeenplaats.

״Wij zullen daarover nog wel eens praten, mevrouw, als uw broer er ook bij is.”

Zij doorzag mij en glimlachte vaag.

״Wilt u uw post dicteren, meneer Levano?”

Mijn antwoord was autoritair en genadig. Vreemd, men kent zijn eigen karaktertrekken en kan ze niet be-heersen.

״Ik geef u een vrije dag, mevrouw. Dan kunt u uw broer opgewekt verwelkomen. Stuurt u juffrouw Hella voor de post.”

Bijna had ik gezegd:

״Stuur de sex-bomb.”

Sara beschouwde mijn glimlach als een bijzondere welwillendheid en bedankte mij verheugd. Wat kan een mens toch huichelen achter zijn masker.

Joab Da Fonseca had het meubilair van zijn kamer kort en klein geslagen en Inge, mijn huishoudster, was ge-vlucht met al haar bezittingen. Een heel bijzondere ver-rassing bij mijn thuiskomst na een dag van eens werke-lijk belangrijke zaken en gedegen werken.

De keukenmeid vertelde het, zodra ik mijn huisdeur had geopend. Achter haar stonden Carolien en |opie,