De laatste Levano

rug om naar Reina en zij beantwoordde mijn blik. Zo treurig heb ik nimmer een mens zien kijken. Ik pakte Joab zachtjes onder de arm om hem naar binnen te lei-den. Hij schrok en riep:

״Nee, nee. Ik wil niet. Ik wil niet. God van Abraham, God van Isaac, God van Jacob, red mij. Nee, nee, ik wil Reina terugzien, ik wil niet sterven. Laat me los. Ondier, beest, rotmof!”

״Hier ben ik, Joab. Ik ben bij je. Je zult niet sterven. Heus niet. Wij zijn gered, wij zijn weer samen, Joab. Samen met zijn tweetjes, zoals altijd. Kom mee naar binnen in onze eigen kamer. Ik zal wat lekkers voor je koken. Wil je een sigaar roken?”

Reina sprak snel, radeloos van smart en ellende. Ze greep zijn handen en drong zich tegen hem aan. Ze keek naar hem op. Haar gezichtje was nat van tranen.

״Herken mij, Joab. Herken mij. Je eigen Reina! In vrede, bij goede mensen, in vrede, Joab. In vrede.”

Langzaam boog hij het hoofd en keek in haar ogen. Glimlachte.

״Mijn Reina,” fluisterde hij, ״mijn eigen Reina.” Hij zuchtte, zijn glimlach werd breder. Hij sloot de ogen en ademde diep. Zei:

״Het is hier goed. Het is hier vrede. Reina-lief ik word koud. Kom, laten wij naar binnen gaan. Ik heb honger Reina. Kom, m’n lief.”

Zij leidde hem naar binnen. Ik sloot de deuren. Hoorde beneden deuren sluiten. Het personeel had be-gerig meegeluisterd. Ik hoorde ook in de verte deuren sluiten. Nieuwsgierige buren hadden getracht uit te vinden, wat er in die grote villa van Gideon Levano toch gaande was. Mijn huis was getekend.

137