De laatste Levano

doods. Hier zijn de vernietigers van Gods schepping.”

Ik zei, zo beheerst mogelijk:

״Joab, mijn beste, bezin je. Het is bijna vijftien jaar geleden, toen het Opperwezen de geweldenaar Hitler verdelgde. Sins vijftien jaren ben je weer een vrij man. Er heerst vrede in deze landen, denk eens diep na, Joab, kijk om je heen, kijk in de tuin. Zie de bomen en de bloe-men en het gras. Luister naar de vogels. Adem diep de lucht in je longen.”

Ik opende snel de deuren naar het balkon, pakte zijn hand en trok hem mee naar buiten.

״Kijk naar de wolken, Joab. Naar de ondergaande zon. Het is vrede, Joab. Al bijna vijftien jaar is het vrede.”

Hij stond naast mij en keek uit over de tuinen. Reina ging aan de andere kant van hem staan. Hij staarde. Toen pakte hij het ijzeren hekje beet en leunde voorover. Keek naar beneden naar de struiken en de schaarse na-jaarsbloemen. Met een diepe hese stem begon hij te spreken:

״Mijn volk. Wij, u en ik, wij zijn de vernietigers. Wij mensen zijn de vernietigers van de schepping. God heeft ons het allerlaatst geschapen. Miljoenen jaren later dan de muggen en de grassprietjes. Waarom? Omdat God Zijn werk wil vernietigen en wij zijn Zijn knechten. Dit is onze opdracht. Dood de dieren en vreet ze op, hak de bomen om en verbrand ze, scheur de weilanden, zodat de wind de vruchtbare grond kan verstuiven. Boor de aarde open en verbrand de kolen, verdamp de olie. Ver-giftig het water, verpest de lucht, verander de richting der wolken, keer de wind, wijzig de loop der rivieren en jaag de zeeën over de velden. Vernietig al wat leeft.”

Hij keek op naar de hemel en naar de ondergaande zon.

¹35