De laatste Levano

gende vrouw? Moet zij dan berusten en een hoer blijven?”

Haar ogen gloeiden. En oprecht.

״Heb ik je leven dan bedorven, Thea?” vroeg ik onthutst.

״Ja. Er rust een grote schuld op je, Gideon. Nu is het te laat voor mij.”

״Waarom heb je mij niet eerder verstoten, Thea?”

״En dan de straat oprennen en gillen: Wie wil me. Wie wil me, want ik wil kinderen!!”

Zij raakte wat buiten zich zelf. Daarom legde ik mijn arm om haar heen. Schokkend van verdriet, leunde zij tegen mij aan en legde haar hoofd op mijn schouder.

״Wij verprutsen de jaren en zien ze niet,” zei ik dof.

״Nee. Wij verzwelgen de jaren, gulzig, alsof het niet op kan, maar opeens zijn ze op. Oh God, oh God,” huilde zij.

Toen fluisterde ze mij in het oor:

״Blijf Gideon.”

Ik dacht lang na, voor ik antwoordde.

״Nee Thea. Morgen heb je spijt. Morgen herinner je je mijn vijfenzestig jaren en dat van die verpleegster en je bekijkt jezelf in de spiegel en je ziet een bloeiende knappe vrouw met nog zoveel te goed. En je gezonde vijftiger rent als een verliefde jongeling de trap op. Nee, nee, stel hem niet teleur en ook zijn kinderen niet.”

Ik kuste haar. Zij weerde mij niet af. En de gedachten van enkele dagen terug welden weer op en ik zei:

״Vaarwel meisje, het is levensavond voor Gideon Levano.”

Zij viel snikkend in haar bergère.

Ik stond buiten en huilde. Ik kon weer huilen. Dat

D3