De laatste Levano

״Het had zo mooi kunnen zijn, als je me gevraagd had.”

״Ik heb nooit gevoeld, dat je dat wilde. Er was altijd Antonius en je schroom wegens ons leeftijdsverschil. In het begin telde dat niet, maar nu, na vijftien jaren? Hoe lang nog? En je zou verpleegster moeten worden, want de tand des tijds begint aan mij te knagen.”

Zij stond met gebogen hoofd voor mij. Ik voelde dat ik van haar hield, maar niet met de hartstocht der jeugd. Maar was dat wel nodig? Ik vijfenzestig en zij vijfen-veertig, dan kon slechts het verstand spreken en niet het gevoel.

״Heb je geïnformeerd, Thea?”

״Ja. Op mijn leeftijd.”

Ze keek mij opeens lachend en uitdagend aan. Ze was weer de opgeruimde Thea.

״Hoe oud is hij ?”

״Vijftig.”

״Kinderen?”

״Ja, vier. Een dochter al getrouwd.”

״Je zal het druk krijgen, oma.”

Zij bloosde diep en er was schrik in haar ogen. Toen verhardde haar gezicht en er was enige ontroering in haar stem, toen ze zei:

״Ik had ze van jou willen hebben.”

Met deze woorden versloeg ze mij. Als een school-jongen stond ik voor haar, die zo even nog een klein bevreesd meisje was geweest.

״Thea, mag een man kinderen verwekken, als hij nog treurt om zijn vermoorde eerstgeborene?”

״Ik weet het niet, Gideon. Ik weet het niet. Maar mag een man kinderen weigeren aan een gezonde, verlan-

132