De laatste Levano

״Wat betekent zo zo?” riep Thea fel, terwijl ze zich omdraaide, de suikerpot als een werpgranaat in de hand.

״Dringt hij op? Is hij opgestaan?” vroeg ik sarcas-tisch.

Zij neep haar ogen en keek mij onaangenaam aan. De handgranaat bewoog dreigend op en neer.

״Ja... laat, maar niet te laat,” siste zij. ״In de tijd dat je mij zo lang alleen liet, ben ik ziende geworden. Hij alleen heeft van mij gehouden. Voor jou was ik alleen maar vlees.”

״En ik voor jou, Thea?”

Zij boog het hoofd. Zij was opeens onzeker.

״Ik... ik weet het niet,” zei ze zacht.

״Taai vlees, niet waar Thea?” vroeg ik minzaam.

״Misschien,” zei ze oprecht.

Ik stond op.

״Ga je weg?” vroeg ze geschrokken.

״Ja. Ik maak plaats voor Antonius Smeets en de nieuwe heer.”

״Waarom zeg je dat?” Zij stampvoette driftig. Het stond haar goed.

״Antonius Smeets is maar camouflage Thea. De nieuwe heer, de kerngezonde, joviale, rijke zakenman, met zijn kudde schaapjes op het droge, wacht op mijn vertrek. Hij heeft aandoenlijke trouwplannen met de knappe weduwe Smeets. En de oerdegelijke Theodora breekt met de sombere, vervelende Gideon, die boven-dien nog Jood is en een Jood blijft een Jood.”

Ze huilde en keek naar de grond.

״Het spijt me zo,” fluisterde ze.

״Waarom? Dit is uw leven en dat wordt niet alleen voor de radio opgevoerd.”