De laatste Levano

Sonja, jij bent me onverschillig geworden. Je hebt geluk gehad, dat mijn Spaanse bloed is afgekoeld in de aderen van mijn voorvaders, in de tijd tussen Ferdinand en Isabella en onze komst in de Nederlanden. Ik heb je na de oorlog niet gezocht noch aangeklaagd. Je hebt je deel gevangenisstraf toch gekregen, niet om mij, de Jood Levano, maar om Pieter Wagemaker, de verzets-man, die jij verried omdat je fout speculeerde. Ook jij bent de vijf kruisjes gepasseerd Sonja, je toen al wat scherpe gezichtje moet er nu verbeten uitzien. Nu, na zoveel jaren, kan ik niet begrijpen, dat je mij zo hebt aan-getrokken. E,n voor jou zal de Joodse bankier uit je jeugd ook iets onwezenlijks geworden zijn. Vreemd Sonja, dat eens een Spaanse Jood en een ‘Germanen-Weib’ samen hebben geslapen.

Vaarwel Sonja, ik wens je niets kwaads, wij mensen krijgen ongevraagd toch al genoeg. Vaarwel Gideon Sisters. Ik zal niet meer aan jullie denken. Vaarwel, het is levensavond voor ons allen.

De cavalcade van mijn liefjes bracht mij naar Thea, een der volgende dagen. Zij ontving me koel, alsof ik een assurantieman was, die beslist geen afsluiting zou kun-nen lospraten.

Terwijl ik op mijn vaste plaats zat en op de koffie wachtte, keek ik rond. Geboeid bleef ik staren naar een bijzonder groot portret van Antonius Smeets, de dode held, dat op het dressoir was geplaatst. De held keek mij flauw glimlachend aan, zijn Zorro-snorretje zwoel onder zijn neus.

״Zo, zo,” zei ik en knikte als het popje van het zen-dingscentje.

x jo