De laatste Levano

...Gideon Levano’s hand streelde achtereenvolgens tien meisjes: en twee maitresses... Een melodie van vrijages, maar de losse noten zijn ijl en ontroeren niet.

Tien meisjes en twee maitresses. Zij paradeerden voor mijn ogen, toen ik zat te staren in de grauwe oktober-lucht. Naast mijn gemakkelijke stoel stond onder hand-bereik de ongenietbare soldaten koffie van Sara van Colmar. Ik besloot haar dat privilege te ontnemen en het nu te geven aan de gezellige moeke van de stafkan-tine. Goede en veel koffie is haar lust en haar leven en daarop wilde ik voortaan parasiteren.

...Tien meisjes en twee maitresses. Zij stelden zich op in een rij als goed getrainde showgirls. Zij dansten. Eén, twee, hop! Eén, twee, hop!! En dat beeld moest nu voor mij opduiken, omdat ik eens, op een mooie avond in de schemer, gezeten op het terrasje van mijn tuin, een vertrouwelijke en weemoedige aanvechting kreeg en Alphonse de Villeneuve uitvoerig vertelde van de bronst-tijden uit mijn jeugd. Gedeeltelijk tot zijn genoegen, ge-deeltelijk tot zijn afgrijzen. En nu had hij mij mijn ver-trouwelijkheid van toen ingepeperd.

De namen van de dansende meisjes herinnerde ik mij bijna niet meer. Maar van ieder was er toch nog iets, een knekel. Van de eerste haar wat angstige, onschuldige en toch onderzoekende ogen, die volkomen de blaag Gi-deon hadden overmeesterd.

Van nummer twee, of was het nummer zes, zag ik weer de benen. Prachtige benen in kunstzijde. Maar waren het die benen wel ? Of waren het de chique schoen-tjes met de Cubaanse hakjes? Hoeveel mannen ver-beelden zich verliefd te zijn geworden op een paar benen, terwijl het in werkelijkheid de nylonkousen en de

1²7