De laatste Levano

“Je pest me,” riep hij dreigend en stond stil. Nu was hij echt kwaad, want zulke uitdrukkingen gebruikte hij nooit.

״Ben jij God?” vroeg ik koeltjes.

Verbaasd keek hij mij aan, maar zijn woede was ten-minste voorbij. Hij ging weer zitten, nam een slokje wijn en deed een heftige trek aan zijn sigaar. De askegel viel op zijn buik. Hij klopte verwoed en de as verstoof. Daarna antwoordde hij:

״Waarom vraag je zo iets? Zo iets godslasterlijks?”

״Vromen, zoals jij, van top tot teen gevuld met ge-nade, voelen zich alsof ze God zelf zijn. Iedere andere mening kwetst hén, niet hun God. Als iemand de zondag niet houdt, zijn ze beledigd, niet hun God. Als iemand vloekt, stoppen ze hun oren toe, niet hun God, en wan-neer ik het gezelschap van de heren Mozes en Calvijn niet zoek, pest ik jou, die clandestien op Gods plaatsje is gaan zitten.”

Hij was heel ernstig toen hij zei:

״Het blijkt, dat wij God beiden heel anders zien.”

״Ik geloof het ook. In ieder geval is Hij niet de hele dag om mij heen, zoals bij jou, maar ik vraag nooit iets, jij wel en God is zo hoffelijk om dicht in jouw buurt te blijven om al je gebedjes te verhoren.”

״Vragen wij te veel, bidden wij te veel?” snauwde hij.

״Veel te veel. Laat het Opperwezen met rust. Alleen in allergrootste nood zou je Zijn aandacht mogen vra-gen, hoewel dat een belediging voor Hem is. Als Hij goedertieren wil zijn, kan Hij dat overal, voor iedereen, voor al het geschapene, op al zijn werelden, op een en hetzelfde ogenblik. Zó machtig is Hij en zulke nietige, bedelende prullen zijn wij. Drink je glas leeg, Alphonse.”

125