De laatste Levano

baar onmogelijk je verveling te verdrijven. Daarvoor bestaan niet genoeg middelen.”

Toen hij zat en zijn sigaar had opgestoken, nam ik tegenover hem plaats. Het lage schaaktafeltje tussen ons in. Ik keek hem onderzoekend aan en zei:

״Laten we de middelen eens tellen, waarmee gepro-becrd is om mijn verveling te verdrijven.”

״Wat zeg je nou? Wat is dat voor onzin?”

״Je zei daarnet toch dat er niet genoeg dingen in mijn leven waren om mijn verveling te verdrijven?”

״ Ja, dat zei ik.”

״Tellen.”

Alphonse leunde achterover in zijn bergère. Hij keek nadenkend naar het plafond terwijl hij kringetjes blies. Een beetje onzeker antwoordde hij:

״Daar gaan we dan. Eén: studie. Gideon Levano kwam niet verder dan een jaar universiteit. Twee: Gi-deon Levano’s hand streelde achtereenvolgens tien meis-jes en twee maitresses.”

Ik interrumpeerde geamuseerd:

״Zoals de vingers van een pianist voortijlen over de toetsen van een piano.”

״Ja. Een melodie van vrijages, maar de losse noten zijn ijl en ontroeren niet,” zei hij streng. ״Dan komt het huwelijk...”

״Zwijg daarover Alphonse.”

״De kinderen.”

״Zwijg ook daarover, Alphonse.”

״De zaken.”

״Interesseren me niet. Ik ben te rijk.”

״Kunst en letteren.”

״Matig. Mijn huis hangt vol antiek. En boeken, och,

123