De laatste Levano

״Ja, meneer Levano.”

״Heus geen assistentie meer nodig? Dat donkere Am-sterdam.”

״Ik was een Palmach-meisje, meneer Levano.”

״Oh, tot straks mevrouw Van Colmar.”

״Tot straks, meneer Levano.”

Langzaam legde ik de telefoon op zijn verende knok-kels. Opeens wist ik, hoe zij heten moest: Ijzeren Sara. Maar terwijl ik naar de deur liep om mijn chauffeur te instrueren en het briefje te overhandigen, dook er een stem in mij op.

Dat is laf Levano. Een jonge vrouw in de nacht te sturen naar donker Amsterdam om in een soort spook-huis een gek op te halen. Als het Opperwezen zich met dit soort dingen bemoeit, dan had hij wel zeer bondig deze zin naar mij laten telexen.

En in plaats van instructies ontving mijn chauffeur alleen het bevel: ״Breng mij naar Amsterdam, Kees,” en tegen Inge, naar huishoudstertraditie op de stoep en huiverend in de koele avondlucht, zei ik: ״Bel mijn secretaresse: opdracht is geannuleerd”.

Het glanzende zwarte beest Cadillac sidderde licht. Ik was weer op weg naar Joab Da Fonseca.

Alphonse de Villeneuve was teruggekeerd van zijn vakantie-oord. Hij telefoneerde mij en die avond kwam hij om te praten en te schaken. Toen ik hem verwelkomd had in de hall, kon ik niet nalaten te zeggen:

״Met vernieuwde energie in de tredmolen. De stuk-ken staan klaar. De wijn is op temperatuur.”

Hij keek mij zwijgend aan en daarna baste hij:

״Jij bent het leven niet waard, Levano. En het is blijk-

122